Jens Lekman
Night Falls Over Kortedala
2007
And I Remember Every Kiss; Sipping On The Sweet Nectar; The Opposite Of Hallelujah; A Postcard To Nina; Into Eternity; I'm Leaving You Because I Don't Love You; If I Could Cry (It Would Feel Like This); Your Arms Around Me; Shirin; It Was A Strange Time In My Life; Kanske Är Jag Kär I Dig; Friday Night At The Drive-In Bingo

ocena: 4

Jens Lekman to artysta z pewnością wyjątkowy. Między innymi dlatego, że dokłada wszelkich starań, żeby się przypadkiem nie wypromować, co, o ile mi wiadomo, nie jest powszechnie przyjętą taktyką w szoł-biznesie. Nie prowadzi swojego profilu na myspace, bo uważa tę stronę za "obrazę dla muzyki pop" (wszystko, co można tam znaleźć na jego temat, jest działalnością fanowską, nieautoryzowaną). Nie mówiąc już o jego oficjalnej stronie www.jenslekman.com, którą sam prowadzi, a którą mam nieprzyjemność zaliczyć do najgorzej zrobionych stron oficjalnych, jakie kiedykolwiek dane mi było oglądać (głównie za sprawą koszmarnej grafiki i ubogich - choć to za mało powiedziane - treści). A szkoda, bo dzięki takim praktykom wielu słuchaczy traci szansę na poznanie wspaniałej, czarownej muzyki z niesamowitymi tekstami, a zawartość ostatniego dzieła Jensa, Night Falls Over Kortedala z roku 2007, z czystym sumieniem w ten właśnie sposób mogę streścić.
Muzycznie płyta kręci się w okolicach łagodnego indie popu, emanuje z niej pozytywna energia, mimo faktu, że przesiąknięta jest liryzmem i melancholią. Momentami brzmi potężnie, a niekiedy jakby rodem z dyskoteki. I choć Night Falls Over Kortedala wydaje się być na pierwszy rzut ucha albumem zwyczajnym, z łatwymi do przyswojenia melodiami i mnóstwem chwytających za serce smyków, urokliwymi dzwoneczkami i nie mniej urokliwą harfą - prawdziwą sól twórczości Lekmana wciąż stanowią jego teksty, pozostające niekiedy w osobliwej sprzeczności z muzyką, której lekkość wskazywałaby raczej na treści innego typu. Melancholijnym zwierzeniom o samotności towarzyszą radosne dźwięki flecików (jak w Sipping On The Sweet Nectar), przyjemnie przygrywające skrzypce ilustrują tekst o byciu samemu ze swoim smutkiem (The Opposite Of Hallelujah), nie mówiąc o specyficznym poczuciu humoru, którym to Jens jest obdarzony najwyraźniej bardzo hojnie, dzięki czemu nawet największe życiowe problemy opisuje w sposób przewrotny i zabawny (choć o gorzkim posmaku). Świetnym przykładem jest tu A Postcard To Nina, gdzie Jens występuje jako chłopak tytułowej Niny na czas wspólnego obiadu z jej rodzicami, po to, by jej konserwatywny ojciec nie domyślił się, że Nina jest lesbijką. Przezabawny tekst

(mała próbka:Your father puts on my record/
he says: so tell me how you met her/
I get embarrassed and change the subject/
and put my hand on some metal object/
He laughs and says that's a lie detector)

kończy zachęta całkiem serio: Don't let anyone stand in your way. W innym tekście Jens rozstaje się z dziewczyną chorą na astmę i zbrojną w inhalator (I'm Leaving You Because I Don't Love You), natomiast Your Arms Around Me to naprawdę zakręcony tekst o odcięciu fragmentu palca wskazującego podczas krojenia awokado (nie wydaje mi się jednak, żeby była to piosenka zakochanego faceta wyśpiewującego peany na cześć kochanej kobiety, wbrew opiniom niektórych). Shirin to opowieść o kobiecie, która wyemigrowała z opanowanego wojną Iraku i w swoim mieszkaniu prowadzi nielegalny salon fryzjerski, a It Was A Strange Time In My Life opowiada o rozmowie w języku gestów z poznaną na imprezie, niesłyszącą dziewczyną. Nastawiłam się na to, że usłyszę język szwedzki w piosence o tytule Kanske Är Jag Kär I Dig (Może jestem w tobie zakochany), na szczęście moje rozczarowanie faktem, że i tu króluje język angielski, zrekompensował przeuroczy tekst o tym, jakie męki piekielne przeżywają faceci, gdy nie wiedzą o czym rozmawiać z dziewczyną, która im się podoba. Płytę zamyka imprezowy kawałek o graniu w bingo na wsi (a żeby nie było tak banalnie - mówiący również o tym, czym kulturowo różnią się mieszkańcy wsi od mieszkańców miast i na odwrót).
Mimo wszystko nie napiszę na koniec, że siła twórczości Jensa Lekmana tkwi w jego tekstach, ponieważ towarzyszy im świetna muzyka, która nie pozostawi żadnej wrażliwej duszy obojętnej. Jedyne, co można mu zarzucić, to znikome umiejętności wokalne - cóż, nie da się ukryć, że Jens za bardzo śpiewać nie potrafi - ale to tylko taka maleńka uwaga dla porządku i zdrowej przeciwwagi, bo ten drobny mankament w niczym nie przeszkadza w odbiorze zachwycającej całości.

PATELKA

13/09/2008 10:40:15 [Powrót] Wyraź opinię

STREFA MUZYKIDobra Muzyka nie uznaje gatunkowych granic

menu

księga gości

Mój profil

mój avatar

archiwum

linki

ulubieni

Licznik odwiedzin

Recenzja

STREFA MUZYKI
Dobra Muzyka nie uznaje gatunkowych granic