Radiohead
In Rainbows
2007
15 Step; Bodysnatchers; Nude; Weird Fishes/Arpeggi; All I Need; Faust Arp; Reckoner; House Of Cards; Jigsaw Falling Into Place; Videotape

ocena: 4

Każdorazowe oczekiwanie na nową płytę Radiohead jest (nie tylko) dla fanów swoistym obrządkiem. Tym razem kazali czekać aż 4 lata na następcę Hail To Thie Thief. I za każdym razem, kiedy w końcu nowy album ukazuje światło dzienne, wstrzymujemy oddech i zadajemy sobie to samo pytanie: czy będzie tak przełomowy, jak OK Computer albo Kid A? Jak jest tym razem?
Z całą odpowiedzialnością mówię: nie ma przełomu. W końcu ile razy można zmieniać oblicze muzycznego świata? To już osiągnęli. Teraz Radiogłowi po prostu dalej grają swoje, nie oglądając się na panujące mody i kreują swój niepowtarzalny styl. Bo na In Rainbows nie doczekamy się żadnych zaskoczeń czy drastycznych zmian. Od pierwszych sekund nie mamy wątpliwości, że to dalej Radiohead. I bardzo dobrze, bo nie widzę powodu, dla którego mieliby cokolwiek zmieniać. Chociaż nie można odmówić im jednego – prostoty kompozycji. W porównaniu z ciężkostrawnymi Kid A, Amnesiac czy Hail To The Thief, In Rainbows jawi się jako zbiór całkiem przystępnych i miłych dla ucha piosenek. Ale pamiętajmy, że jest to oczywiście "piosenkowość" w stylu Radiohead. Aczkolwiek singlowe (bardzo dobry wybór), rozpędzone Jigsaw Falling Into Place z porywającymi partiami akustyków czy słodkie House Of Cards to wręcz normalne piosenki. Jednak sam początek płyty nie wskazuje, że to proste utwory. 15 Step zaczynające się od zapętlonego (swoją drogą świetnego) beatu przywodzi na myśl eksperymenty z Kid A. Jednak kiedy pojawia się gitara Greenwooda, od razu robi się przyjemniej. Przesterowane gitary pojawiają się w zasadzie tylko w jednym utworze – Bodysnatchers, który jest najgorszym punktem płyty. Jednak na In Rainbows nie brakuje prawdziwych perełek, którymi zespół zwykł nas raczyć na każdym swoim albumie. Przede wszystkim – Weird Fishes/Arpeggi z cudowną partią gitary, świetną melodią i emocjami, które do samego końca trzymają w napięciu (ta końcówka!). No i na dodatek kwintesencja stylu grupy. Nie inaczej jest z All I Need, mrocznym wyznaniem miłosnym. Kto wie czy nie najpiękniejsza ballada, jaka wyszła spod palców Yorke’a i spółki.
Reszta albumu także nie zawodzi. Psychodeliczne Reckoner z falsetem Yorke’a czy zamykające całość Videotape, gdzie główną rolę odgrywa fortepian, sprawiają naprawdę świetne wrażenie. Ciekawie wypadło również Faust Arp z pięknie współgrającą ze sobą gitarą akustyczną (nigdy wcześniej jej tak nie eksponowali) i partią smyczków. Nude może nie porywa już tak bardzo, ale trudno mówić o nim w kwestii wypełniacza.
Podsumowując, Radiogłowym wyszła płyta, która doskonale wpisuje się w ich stylistykę. Znowu dostaliśmy porcję świetnej muzyki wypełnionej mnóstwem emocji. Może z albumu na album ulegamy coraz mniejszemu zaskoczeniu, ale czy koniecznie musimy za każdym razem doznawać szoku? Ważne, że Radiohead jako jeden z niewielu współcześnie zespołów mają swój oryginalny, od razu rozpoznawalny styl, który cały czas udoskonalają, trzymając przy tym klasę. Oby więcej takich płyt, jak In Rainbows.

MICHCIK

6/01/2008 16:44:51 [Powrót] Wyraź opinię

|| Cicha poetka ||

Wlazłam na tego bloga przez przypadek i jak zobaczyłam napis "strefa dobrej muzyki" przeraziłam się, ponieważ zawsze pod takim hasłem kryje się lawina Paris Hilton, Britney Spears Kalwi i Remi itd. Byłam miło zaskoczona, jak zobaczyłam z boku zespoły, które słuchasz. MAsz dobry gust

|| brak www || data: 7/01/2008 17:30:48
ip-85-198-246-241.broker.com.pl || IP: 85.198.246.241

|| nutty ||

a pamiętam pamiętam :) pozdrawiam również i liczę, że będziesz do mnie czasem zaglądał :)

|| brak www || data: 7/01/2008 09:53:24
eam106.internetdsl.tpnet.pl || IP: 83.14.116.106

STREFA MUZYKIDobra Muzyka nie uznaje gatunkowych granic

menu

księga gości

Mój profil

mój avatar

archiwum

linki

ulubieni

Licznik odwiedzin

Powrót do prostoty

STREFA MUZYKI
Dobra Muzyka nie uznaje gatunkowych granic